Krajem pedesetih i početkom šezdesetih godina prošlog vijeka, vijesti, muzika i prenosi fudbalskih utakmica u Nikšiću su se slušali i preko zvučnika postavljenih na drvenim banderama na centralnom trgu i prometnijim mjestima u gradu. Sa razglasa na trgu vijesti je čitao Dragi Mijatović. Građani su bez obzira na vremenske prilike tu provodili vrijeme, a najradije je bio slušan promukli glas poznatog radio repotera Radivoja Markovića koji je prenosio utakmice jugoslovenske fudbalske reprezentacije. Na trgu je 1961. godine postavljena nova rasvjeta.
Na svečano ukrašenom trgu Maršala Tita pred 15.000 okupljenih građana Nikšića i okoline te godine govorili su Blažo Jovanović, predsjednik Narodne skupštine Crne Gore i general-potpukovnik Milinko Đurović. Veliki narodni zbor otvorio je sekretar Opštinskog Komiteta Saveza komunista Velizar Perunović. Tako je na trgu svečano proslavljen 29. novembar Dan Republike. Svake godine na trgu je priređivan svečani doček Savezne štafete mladosti i lokalnih štafeta preko kojih su radni ljudi slali Titu za njegov rođendan, 25. maj, izraze svoje privrženosti. Njegov 60. rođendan obilježen je 1961. godine na trgu gdje se okupilo 12.000 Nikšićana. U 10 časova trgom je prošla velika parada. Na čelu povorke nošena je uz državnu i partijsku zastavu i Titova bista iza koje su stupali fiskulturnici sa sportskim zastavama i albumom, te predstavnici sportskih društava, ferijalci, izviđači, smučari, planinari, igračice badmintona i prvi put pioniri iz gradu najbližih selaŠezdesetih godina na trgu su djeci dijeljeni novogodišnji pokloni, dok je iznad njega kružio avion. Sve do sedamdesetih godina prošlog vijeka u Nikšiću su padali veliki snjegovi, pa su trg i okolne ulice akcijama čistili građani i omladina. U zimu 1954. godine je pao snijeg tolike visine da su kroz centar grada probijane prtine i tuneli. Krajem januara te godine pod težinom sniježnog pokrivača visine oko metar i po srušila se jedna trećina krova hala Željezare „Boris Kidrič“. Tih godina pored ulaza „Jugoplastike“, na trgu, radio je ulični čistač obuće.Jovo Borozan, alijas Jovo Džada, Cetinjnin koji je pedesetih i šezdesetih u Nikšiću bio ulični nosač, zbog svoje dobrote, znanja i duhovitosti bio je gradski miljenik.
Znao je napamet „Gorski vijenac“ i stihove mnogih poznatih pjesnika. On i njegove kolege Ćale i Vaso sa svojim kolicima, kad nijesu bili na željezničkoj stanici, parkirali su se na trgu ispred „Vinoprometa“. Kad je preminuo na svojim kolicima u dvorištu kuće Katurića, na vječni počinak u rodno Cetinje sa trga do Malog mosta ispratilo ga je nekoliko hiljada Nikšićana sa tridesetak vijenaca. Centralna svečanost povodom dočeka i ispraćaja Savezne štafete, koja je krenula prvi put 1945. godine iz Kragujevca, redovno je organizovana na trgu Maršala Tita uz prigodan kulturno-umjetnički program na svečano ukrašenoj bini. Ovoj tradicionalnoj manifestraciji, velikom prazniku čitave Jugoslavije, prisustvovalo je na hiljade građana Nikšića i njegove okoline.
Gradska muzika je svoj program izvodila na trgu.
Krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina dvadesetog vijeka u svijetu je zavladala nova moda u odijevanju žena koja će postati jedno od obilježja tog vremena. Naime, Engleskinja Meri Kvant lansirala je mini-modu.
Suknja je najprije skraćena do iznad koljena, a vremenom i sve više. Taj trend nije mimoišao ni Nikšić, pa je centralni gradski trg bio glavna „pista“ kojom su djevojke i žene defilovale.
VESTERNI I MEKSIČKI MELOS
Prikazivanje vestern filmova u Nikšiću je počelo još u doba tzv. niujemog filma u bioskopu Branka Šobajića, zatim braće Bošković i Pera Brkuljana. Pojava tonskog filma dala je ideju Ćetku Dendiću da nabavi ton-kono (kao se tada zvao kinoprojektor) i u partnerskim odnosima sa Perom Brkuljanom počne prikazivati i vesterne. Poslije Drugog svjetskog rata u Jugoslaviji su se u početku prikazivali filmovi iz zemalja istočne Evrope, apsolutno su dominirali filmovi iz SSSR-a, dok je mali broj bio iz Italije, Francuske i Engleske.
Preokret u prikazivanju dominantno zapadnog filma donijela je 1949. godina, nakon tzv. Informbiroa i sukoba sovjetskog i jugoslovenskog rukovodstva, iako su se i dalje uvozili rusku filmovi. Američka konematografija tada počinje da dominira na listama gledanosti, najprije sa filmovima „Zimsko doba“ i „Plinsko svijetlo“. Autor Milan Dević period 1950 – 1952 naziva „doba kinematografske religije“, koje donosi značajne novine. Povećava se broj bioskopa i posjetilaca, a istovremeno nije uvezen nijedan sovjetski film. Najgledaniji su tada bili filmovi „Lice jedne žene“, „Nezaboravna pjesma“ i „Građanin Kejn“. U 1952. godini najgledaniji film je „Orkanski visovi“, snimljen 1939. Period 1953 – 1955. Dević je označio kao pobjedu komercijale, a gledaoce osvajaju „Rebeka“ i „Prohujalo sa vihorom“. Publika, osim američke, počinje tada da kod nas otkriva i druge kinematografije poput meksičke, indijske, ali i japanske preko Kurosavinog „Rašomona“. Međutim, filmski žanr vestern koji je mjesto u analima stekao zahvaljujući likovima Džesi Džejmsa, Doka Holideja, Vajata Erpa, Buč Kasidija, Džozi Velsa… i glumcima Džonom Vejnom, Garijem Kuperom, Randolfom Skotom, Odi Marfijem, Erolom Flinom, Čarlsom Bronsonom… postaje i ostaje po gledanosti neprikosnoven. Od početka šezdesetih pojavljuju se i evropski vesterni.
Meksička kinematografija nakon drugog svjetskog rata svojim bogatstvom i živopisnošću, prožeta revolucionarnom tematikom bila je bliska jugoslovenskoj publici.
U Meksiku je 1950. godine snimljen kultni „Jedan dan života“, film koji je nakon samo nedjelju dana prikazivanja po svijetu skinut sa repertoara, u Jugoslaviji je doživio veliku popularnost. Samo u Zagrebu je bio prikazivan 248 dana zaredom pred punom salom. Film sa muzičkim numerama „Mama Huanita“ i „Jedan dan života“ zbog velikog interesovanja i u Nikšiću je ponavljan nekoliko puta. Narednih godina te pjesme i pomenuti film su najviše uticali na popularizaciji meksičkog melosa i kulture u Jugoslaviji i stvaranje tzv. JU – MEKS muzičkog žanra, a napopularniji izvođači su Nikola Karović i Slavko Perović. Karović je u jednom dokumentarcu slovenačkog reditelja Miha Macinija pričao kako je 1950. godine više puta gledao film kako bi „skinuo“ tekst i akorde. A kad je prvi put izveo „Mamu Huanitu“ pred publikom, svi su, a naročito djevojke, naprosto „odlijepili“. Malo kasnije Nikolu je uočio i Tito pa je odmah postao njegov lični zabavljač. Za predsjednika Jugoslavije pjevao je 102 puta i za 61 svjetskog državnika.
Pjevao je i na dočeku meksičkog predsjednika Adofa Lopeza Meteosa. On i njegov glavni rival Slavko Perović snimili su velike hitove: „Čaša gorkih suza“, „Pjesma majci“, „Divna Guadaljara“, „Kad čuješ trubu“, „Moj Meksiko“ i, naravno, „Mamu Huanitu“. Ni producent ni glavni glumac filma „Blago u Srebrnom jezeru“ nijesu dotad bili čuli za pisca Karla Maja, ali je njihov film o indijanskom poglavici Vinetuu doživio ogroman uspjeh kod publike. Sniman je u Jugoslaviji, po Lici i Plitvičkim jezerima. Ova priča dalje kaže da se jedan glumac iz Francuske našao u Minhenu na premijeri njemačkog filma. Nije puno od toga očekivao, jer je u cijelom filmu izgovorio tek nekoliko rečenica i zbog toga se prilično iznervirao. Tim je veće bilo njegovo iznenađenje kada ga je pred bioskopom pozdravila oduševljena publika uzvicima: „Vinetu, Vinetu“, vrištale su mlade djevojke. Tada je konačno i Pjer Bris, on je bio taj glumac, shvatio da je njegova uloga ćutljivog crvenokošca za njemačku publiku prava senzacija. List „Dojče Vele“ tada piše: „San vaše mladosti postao je stvarnost“. Tako je ovaj film i reklamiran u jesen 1962. godine.
Poslijeratna Njemačka „pala je u trans“ zbog Vinetua. „Blago u Srebrnom jezeru“ i Nikšićani su gledali više dana „na kartu više“. U to vrijeme bioskop je bio institucija gdje se provodilo najviše slobodnog vremena.
Televizijski prijemnici su bili prava rijetkost. Stariji građani su masovno odlazili i u kafane, a odlazak u bioskop za mlade je bio poseban doživljaj. Novac za ulaznicu morali su često od roditelja zaslužiti dobrim ocjenama u školi ili primjernim vladanjem.
Novi filmovi su brzo dolazili u naše bioskope pa je trebalo odabrati one najuzbudljivije, gdje ima najviše akcije, u kojima su heroji velikog platna najjači i najbolji i, naravno, ostaju živi do kraja filma.
Bioskopska sala u Nikšiću pedesetih i šezdesetih prošlog vijeka bila je uvijek puna, posebno kad su prikazivani vesterni. Prilaz šalteru blokirali bi stariji gledaoci, ulaznice su brzo rasprodavane, a tapkaroši-preprodavci su uzimali svoju cijenu. Pojava vestern filmova početkom pedesetih posebno je privukla pažnju i tadašnjih „žestokih“ momaka. Oni su obavezno prve noći prikazivanja zauzimali mjesta u prva dva reda do platna, u koja niko drugi nije smio sjesti. Redarska služba u sali je bila pojačana. Uz Boška Vučinića i Blaža Đurđevca pomagali su i ostali radnici bioskopa, često i direktor. U Sali bioskopa „Napredak“ prema sporazumu direktora bioskopa Jova Begovića i šefa Vatrogasne jedinice Jovana Malovića dežurali su vatrogasci.
